Strona internetowa dla korepetytora

Tak. Uczniowie online też sprawdzają, u kogo się uczą. Zamiast adresu podajesz, przez jaki program prowadzisz zajęcia i czego uczeń potrzebuje, np. tabletu graficznego. Możesz wtedy zbierać uczniów z całej Polski.

Nie przez wbudowany kalendarz, bo Halo Strony go nie ma. Uczeń pisze przez formularz albo dzwoni. Jeśli używasz zewnętrznego kalendarza do umawiania spotkań, dodasz na stronie link do niego.

Tak. Rodzice porównują oferty i ogłoszenia bez ceny zwykle pomijają. Konkurencja i tak zna stawki w okolicy. Cena podana wprost oszczędza Ci też rozmów z osobami, które szukają czegoś dużo tańszego.

Tak, stronę może założyć także osoba prywatna. To, jak rozliczać dochód z korepetycji, zależy od Twojej sytuacji, więc zapytaj o to księgową albo urząd skarbowy.

W Halo Strony od 19,99 zł miesięcznie. W cenie masz domenę, hosting i certyfikat SSL, a przez 14 dni sprawdzasz wszystko bezpłatnie.

Poproś o kilka zdań rodziców i podpisz opinię samym imieniem, np. „Pani Anna, mama ósmoklasisty”. Nie publikuj nazwisk, zdjęć ani ocen uczniów bez wyraźnej zgody.

Swoje, wyraźne i aktualne, najlepiej przy biurku albo tablicy, przy której uczysz. Rodzic chce zobaczyć osobę, której powierza dziecko. Jeśli uczysz online, dodaj zrzut ekranu tablicy z przykładowym zadaniem. Zdjęć uczniów nie publikuj, a ilustracje dobrane na start przez kreator podmień na własne.

Przed początkiem roku szkolnego, bo wtedy rodzice układają plan tygodnia. Kolejne zapytania przychodzą zwykle po ocenach semestralnych i na kilka miesięcy przed egzaminami. Wtedy wystarczy dopisać na górze strony zdanie o kursie powtórkowym albo o tym, ile wolnych godzin Ci zostało.

Tak, choćby po to, żeby napisać na niej „obecnie nie przyjmuję nowych uczniów, zapisy na listę rezerwową przez formularz”. Uczniowie kończą szkołę co roku, więc lista chętnych na wrzesień jest warta więcej niż ogłoszenie pisane w pośpiechu. Strona pozwala też spokojnie podać nową stawkę dla nowych osób.

Tylko publicznie, na przykład we wpisach na blogu. Strona nie ma logowania dla uczniów, więc materiałów dla wybranych osób na niej nie schowasz. Indywidualne zestawy wysyłaj e-mailem albo przez dysk w chmurze. Kilka ogólnodostępnych wpisów z rozwiązanymi zadaniami dobrze pokazuje, jak tłumaczysz.

Nie, jeśli każdy przedmiot ma osobny opis z poziomami i egzaminami, a Twoje wykształcenie to uzasadnia. Matematyka z fizyką albo polski z historią brzmią wiarygodnie. Przy bardzo różnych przedmiotach napisz, skąd znasz każdy z nich. Rodzic szuka konkretnego przedmiotu, więc powinien od razu trafić na właściwą podstronę.

Ostrożnie. Wyniku egzaminu nie zagwarantujesz, bo zależy od pracy ucznia między lekcjami. Zamiast liczb opisz, jak pracujesz: diagnoza na początku, plan powtórek, zadania domowe, informacja zwrotna dla rodzica. O postępach niech mówią opinie rodziców, podpisane samym imieniem.

Zrób dla kursu osobną podstronę: przedmiot i poziom, terminy, liczba spotkań, wielkość grupy, cena i miejsce. Zapisy przyjmujesz przez formularz, bo strona nie ma limitu miejsc ani płatności online, więc listę prowadzisz sam. Gdy grupa się zapełni, dopisz to na stronie od razu.

Tak, bo to pytanie zadaje prawie każdy rodzic. Napisz, w jakiej formie i jak często informujesz: krótka wiadomość po lekcji, rozmowa raz w miesiącu, próbny arkusz co kilka tygodni. Rodzic płaci za coś, czego nie widzi, więc taka zapowiedź często decyduje o wyborze korepetytora.

Wypisz dzielnice i miejscowości, do których dojeżdżasz w cenie lekcji, a dla dalszych podaj dopłatę albo zaproponuj zajęcia online. Możesz też przypisać dni tygodnia do części miasta. Nazwy dzielnic w treści pomagają rodzicom, którzy wpisują w wyszukiwarkę korepetycje razem z nazwą swojego osiedla.